Zoekfilter

- (EUR)
Selecteren
Sluiten
Herstellen
per pagina

Stel een Aflopende Directie in

Angela Grossmann

In haar collages en olieverfschilderijen verwerkt ze oude portretfoto’s en afgedankte materialen: Angela Grossmann. Met gemengde technieken op papier wil de kunstenaar, geboren in 1955 te Londen, ten alle tijden de identiteit en vergankelijkheid vastleggen in thema’s die gaan over oorlog, gevangenschap en de dood. Hierdoor zweven haar grijze, bijeengeraapte mensfiguren in een vreemde wereld, waar rauwe wanhoop heerst.

Grossmann, die in 1985 afstudeerde aan de Emily Carr College of Art and Design te Vancouver, is één van de drijvende krachten achter de Canadese kunstwereld. Dit komt mede omdat haar mensfiguren die zich meestal hebben afgewend van de toeschouwer, toch hun emoties kunnen tonen via hun gebaren. Door afgedankte materialen en oude foto’s te gebruiken, worden gevoelens variërend van solidariteit tot isolatie bij de toeschouwer sterker. Een voorbeeld hiervan is het kunstwerk ‘Affaires d’Enfants’ uit 1987, waarbij Grossmann de binnenkant van koffers beschilderde, die van een Parijse agentschap zijn die ooit zomerkampen voor wezen financierde. In 1991 maakte de kunstenaar de collage ‘(Sign)ifying the END of the (Second) 2nd World War’, waarbij zij foto’s van onbekende Europese kinderen, gevonden in tweedehands winkels, bewerkte met verf, inkt en potlood.

Met de tentoonstelling ‘Scapegoats’ uit 1994 laat Grossmann, in tegenstelling tot haar eerdere werk, haar geportretteerden wel van voren tonen. Hiervoor gebruikte ze politiefoto’s uit de jaren ’40 van gevangenen van de British Columbia Penitentiary te New Westminster, Canada. In deze vreemde wereld tussen fantasie en werkelijkheid dwingt ze de toeschouwers naar de menselijke kant van criminelen te kijken.

In haar recente werk benadrukt Grossmann meer het opgroeien van kind naar volwassene, zoals ze dat deed met haar serie ‘Alpha Girls’ uit 2004, waarin de getoonde tienermeisjes hun emotionele leven vertellen. De serie ‘Paper Dolls’ uit 2006 borduurt hierop voort. De sociale status, mode en identiteit van deze ‘papieren poppen’ staan hierin centraal.

De kunst van Grossmann is op grote schaal tentoongesteld in Canada, de Verenigde Staten en Europa, zoals bij de Diane Farris Gallery in Vancouver, de Galerie d'art Le Bourget te Montréal, de Edward Day Gallery in Toronto, de Sherry Frumkin Gallery te Los Angeles en het Centre Culturel Canadien in Parijs. Haar werk is vertegenwoordigd in de collecties van onder meer het Canadian Postal Museum en de National Gallery of Canada, beide te Ottawa. Grossmann heeft meerdere malen (geld)prijzen ontvangen, waaronder de British Columbia Cultural Fund Award in 1984 en zesmaal de geldprijs Canada Council Grant. In 2006 is Grossmann opgenomen in een lijst van honderd kunstenaars die het meest studenten hebben geïnspireerd aan vooraanstaande Britse kunstacademies, zoals de Royal Academy of Arts, Slade School of Fine Art en Royal College of Art, alle te Londen. Sinds 1997, na het behalen van haar masterdiploma aan de Concordia University, woont Grossmann in Vancouver om daar te schilderen en les te geven aan de University of British Colombia (1997-2000) en de Emily Carr Institute of Art and Design (2000-2003).

 

Not Just Another Canvas on the Wall